Głuchota starcza
Zabawki Terminu głuchota starcza używamy na określenie upośledzenia słuchu o różnej etiologii i o rozmaitym stopniu zaawansowania. Już po 30 rż. następuje stopniowe zmniejszanie się ostrości słuchu dla tonów wysokich. Zwykle jednak daje ono znać o sobie dopiero w późniejszym wieku, tj. w 40—50 rż. Upośledzenie słuchu dotyczy obojga uszu i stopniowo zwiększa się będąc wynikiem rozwijających się zmian wstecznych w narządzie odbiorczym ucha (w narządzie Cortiego i w nerwie słuchowym) prowadzących stopniowo do jego upośledzenia. Jest to objaw fizjologiczny, nazywany głuchotą starczą. Zmiany wsteczne w narządzie słuchu są następstwem miażdżycy naczyń oraz zużycia elementów nerwowych narządu słuchu. Zabiegi lecznicze zmierzające do poprawy słuchu w głuchocie starczej są bezskuteczne. Zastosowanie nowoczesnych aparatów słuchowych nie poprawia słyszenia.
W innych typach głuchoty, które mogą powstać jako wynik choroby wrodzonej, urazu mechanicznego czaszki, stanów zapalnych błędnika, działania leków i innych substancji ototoksycznych, guzów nowotworowych itp., ważne jest badanie w poradni audiometrycznej.
biura rachunkowe
